“Yerliden Yabancıdan Ortaya Karışık…”
Salih Aksu ile Makinist Film ortak yapımcılığında çekilen Zincirkıran’ın yönetmen ve senarist koltuğunda Deney (2020), Kitab-ı Cin (2021), Semur 3: Kıyamet-i Cin (2022) gibi filmlerin görüntü yönetmenliğini; İşaretliler: Kurban (2023), İki Yüzlü (2023) filmlerinin ise yönetmenliğini, Kadıköy Boğası (2025) isimli yapımın ise hem senaristliğini hem de yönetmenliğini üstlenmiş olan Bülent Terzioğlu oturuyor. Görüntü yönetmenliğini Volkan Yılmaz’ın üstlendiği, müzikleri Ayhan Orhuntaş imzası taşıyan filmin oyuncu kadrosunda ise Buğra Ağalday, Adem Gürlek, Melisa Akaslan, Simay Dinç, Yeliz Işık, Gizem Acavit, Elif Vardar, Bülent Terzioğlu gibi isimler bulunuyor.
Filmin konusunu bir sahafta karşılaştığı eski bir kitaptaki ritüeli uygulayarak istemeden Anadolu’da zincirlenerek gömülmüş bir seri katili hayata döndüren Derya’nın hikâyesi oluşturuyor. Eski zamanlarda Anadolu’nun bir köyünde insanları öldüren, seri cinayetler işleyen bir adam, köylüler tarafından zincirlenerek gömülür. Ölen adamın akrabası buna dayanamaz ve adam hakkında bir kitap yazar. Bu kitap, zemheri ayında adamı dünyaya geri getirerek insanları öldürmesini sağlar. Fakat Zincirkıran yalnızca kitabı bulan ve kitaptaki ritüeli yerine getiren dört kişiyi öldürmektedir. Günlerden bir gün tüm bunlardan habersiz gezen Derya, bir eskiciye girer ve kitap ile karşılaşır. Derya bu tarz şeylere her ne kadar inanmasa da kitap dikkatini çeker ve kitabı almak ister. Eskici hikâyeyi her ne kadar anlatsa da Derya kitabı almaktan vazgeçmez. Bir an önce arkadaşları ile birlikte ritüeli yerine getirmek ister.
Çekimleri orta halli olan film maalesef yeni bir hikâye sunmak yerine yurtdışından ithal öyküsüyle 1-0 geriden başlıyor. Korkuseverler, mutlaka denk gelerek izlemiş oldukları 2020 yapımı Host’un kötü bir uyarlamasıyla karşı karşıya olduklarını fark edeceklerdir. Bilgisayar ekranları üzerinden çekilmiş olan Host (2020)’un en önemli özelliği oyuncuların başarılı performansları nedeniyle gerçekçilik hissinin oldukça yoğun hissedildiği bir film olmasıydı. Bu hafta gösterime giren bu yerli esinlenmesinde ise bilgisayar ekranları ara sıra kullanılmakla birlikte gerçekçilik ve inandırıcılığın ise yanına dahi yaklaşılamıyor. Karakterler aynı cümleleri tekrarlıyor, karşılarında gerçekleşen paranormal olaylara adeta tepkisiz şekilde bakıyorlar, tepkilerini geç gösteriyorlar, vs. Ama sorun ne yazık ki yalnızca bunlarla bitmiyor. Bilgisayar ekranından birbirini izleyen karakterlerin bakış açısından baktığımızda görülmesi olanaksız olan sandalyelerin hareket ettiğini ya da görmeleri olanaksız balonun patladığını gördüklerini söyleyen karakterler çok daha vahim bir durumun oluşmasına neden oluyorlar. Normal çekimlerde görülebilen bu hareketlilik bilgisayar ekranına baktığınızda görünmesi mümkün olmayan bir kör alanda kalıyor. Kurgu sorunlarına değinecek olursak, az sonra ana karakterin telefonla arayacağı yeni karakter arama öncesinde kısa bir görüntü eşliğinde adeta tanıtılıyor. Gereksiz olan bu görüntüler de izleyiciler açısından kurguda erken girilmiş sahne hissinin oluşmasına neden oluyor.
Bu filmin başka pişti olduğu bir de yerli film bulunuyor. Geçen yıl gösterime giren, Zaim Brothers yapımcılığında çekilen ve tam bir kadın bedeni istismarı içeren Katala-Oyun Gecesi (2024) filmindekine benzer şekilde bir kitap ve kitabın yanında yapılan ritüeli içeriyor. Üstelik iki filmde yer alan kötücül varlıklar da seri katilken intikamcı kötücül varlıklara dönüşmüş durumdalar. Bu bağlamda Katala-Oyun Gecesi (2024)’den daha iyi olmasını sağlayan tek etmen ise kadın bedeni istismarına başvurmamış ve çalıntı müzikler ile beden teşhirini daha da üst boyuta taşıyan klipler çekilmemiş olması.
Sonuç olarak Zincirkıran; iyi bir yabancı korkudan esinlenirken asıl odağına alması gereken unsurları es geçen bu nedenle de tökezleyen, oyuncuların performansları ve başarısız diyaloglar nedeniyle de inandırıcı olmayı başaramayan, teknik sorunları ise izleyicilerin göz devirmesine neden olan başarısız filmlere bir yenisi olarak eklenmeyi başarıyor.
