“Cinler Uyandı, Seyirciler Uyudu…”
Mert Yapım Medya yapımcılığında çekilen Define: Cinler Uyandı’nın yönetmen koltuğunda Oda (2023), Vesnan (2023), Hamia: Muskanın Cinn-i (2024) adlı yapımların da yönetmenliğini yapmış olan Bülent Orçin’in oturduğu, senaryosunu Oda (2023) ve Vesnan (2023) adlı yapımların da senaristliğini üstlenen Selda Erdoğan’ın kaleme aldığı, görüntü yönetmenliğini Mühr-ü Musallat – Perihan (2022), Lanetli Miras: Yanlış Adres (2023), Cin Köyü (2024), Hamia: Muska’nın Cinn-i (2024), Babil-i Cin 2 (2024) adlı yapımların da görüntü yönetmenliğini yapmış olan İlker Özkap’ın üstlendiği yapımın oyuncu kadrosunda ise Mustafa Zeren, Ertan Deniz Tatlı, Emirhan Uyanık, Buse Toprak gibi isimler bulunuyor.
Yapımın konusunu Kırk Dereli Köyü’ne yüzey araştırması için gelen arkeolog Hazal ve arkadaşlarının, kendilerini 25 yıl önce köyde yaşanmış cin lanetinin içerisinde bulmaları oluşturuyor. 1998 yılında Kırk Dereli Köyü’nde define arayan Mesut ve arkadaşı Burak, yanlışlıkla kadim bir laneti uyandırırlar. Mesut’un öldürdüğü cinin intikamı ağır olur; Mesut ve hamile eşi Kader’in dünyası, cinlerin doğacak bebeklerini sahiplenmesiyle kâbusa döner. Yaşanan trajik olaylar ve cinlerin gazabı köyü derinden sarsar. Aradan geçen 25 yılın ardından, İstanbul’da arkeoloji alanında çalışan Hazal, nişanlısı Murat ve Murat’ın kardeşi Caner ve sevgilisi Betül, yüzey araştırması için Kırk Dereli Köyü’ne giderler. Caner’in köyün karanlık geçmişine dair bulduğu “cin bebek” efsanesi, ekibin dikkatini çeker. Hazal başlarda karşı çıksa da grup köyün gizemli delisi Nezir’in de yönlendirmesiyle, Mesut ve Kader’in yıllar önce yaşadığı dehşetli döngünün içine adım atarlar. Ancak bu yolculuk, sadece geçmişin izlerini değil, Hazal’ın kendi karanlık kökenlerini ve cinlerle olan gizli bağını da gün yüzüne çıkaracaktır. Lanet, artık yeni kurbanlarını beklemektedir.
Çekimleri orta halli olan ancak oyuncuların performanslarının vasatın da altında olduğu, hikâyesi de senaryosu da sorunlarla dolu bir yapımla daha karşı karşıya kalıyoruz. 1998 yılında olduğumuzun vurgusuyla başlamasına rağmen o dönemde bulunmayan antensiz cep telefonlarının üstelik de işsiz olduğu için define peşine düşmeye karar veren bir arkeoloğun elinde bulunmasından, günümüze gelindiğinde 27 yıl önce terk edilen ama ne hikmetse kapısı açık olduğu halde duvarları hatta duvarda asılı olan yapay çiçeklerin bile kirlenmemiş olduğu, bembeyaz pimapenlerin dün takılmış gibi parladığı bir mekân tasarımı beyazperdeye yansıyor. Yapay kana para harcamamak adına bıçaklama sahnesinde bırakın kanı bıçağın bile görünmediği bir yapım bu. Sadece bunlarla kalsa iyi… Kötü olduğu vurgulanmak adına siyah ojeler sürülerek ve sürekli surat asıklığı ile dikkatleri üzerine toplamak için yoğunlaşılan kadın karakter yani Betül’ün saçma sapan yerlerde kahkahalar atması, sigara içmek için köyde tek başına dışarı çıkmak için ısrar etmesinin ve dışarı çıkmasının hemen akabinde eve arkadaşlarının yanına gelir gelmez oturma odasında sigara yakması kan donduracak cinsten. Üstelik Betül’ün sigarasını nereye söndürdüğü meçhulken ikinciyi yakmasının akabinde bu kez Murat karakterinin, Betül halihazırda evin içinde sigara içiyorken sigara içmek için dışarı çıkması da cabası.
Yerli sinemayı destekleyelim evet ama biz bir salonda cep telefonlarının yaygın olmadığı bir dönemde cep telefonu kullanan karakterleri, gösterilemeyen yılanları ya da bıçaklanmaları anlamaya çalışırken yan salonda korku-gerilim filmlerinin parodisi olan yabancı bir filmde nasıl bir sanat yönetimi ve senaryo yazımı yapılabildiğini görüyoruz. Diğer salonlarda Youtuber’lıktan gelen 20’li yaşlardaki iki genç yönetmenin düşük bütçelerle çektikleri oldukça başarılı korku, gerilim türlerindeki filmleri oynuyor. Ve bu filmlerin hepsinin bilet ücreti aynı ancak verilen emek aynı mı sizce?
Sonuç olarak Define: Cinler Uyandı; tutarsızlıkları, özensizliği, oyuncularının performanslarının yapaylığı ve teknik gereksinimlerin çoğunun eksikliği gibi uzatılabilecek check-list ile gösterime girmemesi gerekenler yapımlara bir yenisi olarak ekleniyor.
